Μπουρδέλα σε στριπ: τι πουλάει πραγματικά ένα στριπ κλαμπ
Ο άνθρωπος που μπαίνει σε στριπ κλαμπ περιμένοντας ότι είναι το προθάλαμο για κάτι άλλο κάνει ένα λάθος που κοστίζει, και το κοστίζει σε τρία επίπεδα: χρήματα, χρόνο και μια βραδιά που τελειώνει με εκνευρισμό. Το κλαμπ δεν είναι προθάλαμος. Είναι πλήρες, αυτοτελές επιχειρηματικό μοντέλο, με δικό του προϊόν και δική του αριθμητική, και το προϊόν του δεν είναι αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι.
Αυτό που πωλείται εκεί είναι χρόνος με προσοχή: ένα ποτό σε τιμή που δεν έχει σχέση με το κόστος του, μια παράσταση, και μια σειρά μικρών συναλλαγών που, αν δεν τις παρακολουθείς, αθροίζονται σε ποσό που δεν φανταζόσουν όταν κάθισες. Παρακάτω αναλύεται πώς λειτουργεί αυτή η μηχανική, πού είναι τα σημεία όπου φεύγουν τα χρήματα, και πώς οργανώνεται μια βραδιά αν θέλετε και το κλαμπ και ένα ραντεβού χωρίς να μπερδέψετε τα δύο.
Η δομή του λογαριασμού
Τέσσερα πράγματα χρεώνονται σε ένα τέτοιο μαγαζί και συνήθως μόνο το πρώτο ανακοινώνεται καθαρά. Η είσοδος, που συχνά περιλαμβάνει ένα ποτό. Τα ποτά, σε τιμές που κυμαίνονται από υψηλές έως εξωφρενικές ανάλογα με το μαγαζί και την ώρα. Ο ιδιωτικός χορός, με τιμή ανά τραγούδι ή ανά χρονική μονάδα. Και τα ποτά που παραγγέλνει η παρέα σας στο τραπέζι, τα οποία τιμολογούνται ξεχωριστά και συνήθως ακριβότερα από τα δικά σας.
Το τέταρτο είναι το σημείο όπου χάνεται ο έλεγχος. Ένα ποτό στο τραπέζι δεν είναι κίνηση φιλοφροσύνης, είναι το βασικό εισόδημα του μαγαζιού και μέρος της αμοιβής του ατόμου που κάθεται μαζί σας. Ο ρυθμός με τον οποίο ανανεώνεται δεν καθορίζεται από τη δίψα κανενός. Αν δεν θέλετε παρέα στο τραπέζι, το λέτε ευγενικά και ήρεμα από την αρχή· είναι απολύτως συνηθισμένο και κανείς δεν προσβάλλεται.
Η άμυνα σε όλα αυτά είναι μία και εφαρμόζεται στην αρχή, όχι στο τέλος: ζητάτε τιμοκατάλογο πριν παραγγείλετε οτιδήποτε, και ζητάτε τον λογαριασμό ενδιάμεσα ώστε να μην τον δείτε πρώτη φορά όταν είναι πλέον αργά. Ένα μαγαζί που δυσκολεύεται με αυτά τα δύο αιτήματα σας έχει ήδη απαντήσει τι είδους μαγαζί είναι.
Ο ιδιωτικός χορός
Είναι το προϊόν με τη μεγαλύτερη παρανόηση. Ο ιδιωτικός χορός είναι παράσταση σε ξεχωριστό χώρο, με συγκεκριμένη διάρκεια και συγκεκριμένη τιμή, και δεν είναι εισαγωγή σε τίποτα άλλο. Οι κανόνες περί επαφής είναι αυστηροί, επιβάλλονται από το προσωπικό ασφαλείας και δεν είναι διαπραγματεύσιμοι ούτε με χρήματα.
Ρωτήστε την τιμή πριν σηκωθείτε από το τραπέζι και ρωτήστε αν χρεώνεται ανά τραγούδι ή ανά χρονικό διάστημα. Είναι η ερώτηση που παραλείπουν οι περισσότεροι και είναι επίσης η αιτία των περισσότερων διαφωνιών στο τέλος της βραδιάς, όταν αποδεικνύεται ότι τα δεκαπέντε λεπτά χρεώθηκαν ως πέντε ξεχωριστές μονάδες.
Το ιδιαίτερο δωμάτιο
Οι χώροι που διαφημίζονται ως ξεχωριστοί ή VIP έχουν συνήθως ελάχιστη κατανάλωση, δηλαδή ένα ποσό που πληρώνεται ανεξάρτητα από το τι θα παραγγείλετε. Το νούμερο αυτό είναι σχεδόν πάντα πολλαπλάσιο του αναμενόμενου και ανακοινώνεται με μεγάλη διακριτικότητα, αν ανακοινωθεί καθόλου. Ρωτήστε το ρητά, με λέξεις, πριν περάσετε την πόρτα.
Πώς λειτουργεί η αμοιβή των χορευτριών
Χρήσιμο να το ξέρει κανείς, γιατί εξηγεί όλη τη συμπεριφορά που θα δει. Στα περισσότερα μαγαζιά αυτού του τύπου οι χορεύτριες δεν είναι μισθωτές με σταθερό ποσό. Πληρώνουν οι ίδιες ένα τέλος για τη βάρδια, ή αποδίδουν ποσοστό, και το εισόδημά τους προκύπτει από φιλοδωρήματα, ιδιωτικούς χορούς και ποτά.
Αυτό σημαίνει ότι κάθε λεπτό που περνούν στο τραπέζι σας χωρίς κατανάλωση είναι για εκείνες καθαρό κόστος. Δεν πρόκειται για απληστία· είναι η δομή της δουλειάς. Αν το καταλάβετε, δύο πράγματα γίνονται ευκολότερα: δεν θα παρεξηγήσετε την επιμονή ως προσωπικό ενδιαφέρον, και δεν θα νιώσετε άσχημα να πείτε καθαρά ότι δεν θέλετε παρέα, γιατί έτσι ελευθερώνετε και τον δικό τους χρόνο.
Τι δεν αγοράζεται εκεί μέσα
Ό,τι υπερβαίνει την παράσταση δεν αποτελεί μέρος του προϊόντος και δεν το πουλάει το μαγαζί. Η επιμονή προς αυτή την κατεύθυνση έχει τρία πιθανά αποτελέσματα, και κανένα δεν είναι αυτό που ελπίζει ο πελάτης: ευγενική άρνηση, αποχώρηση από την ασφάλεια, ή μια υπόσχεση που καταλήγει σε μεγαλύτερο λογαριασμό χωρίς αντίκρισμα.
Το τρίτο σενάριο είναι το πιο συχνό και το πιο ακριβό. Λειτουργεί γιατί ο πελάτης έχει ήδη επενδύσει χρήματα και δεν θέλει να παραδεχθεί ότι τα έχασε, οπότε συνεχίζει να ξοδεύει κυνηγώντας κάτι που δεν επρόκειτο ποτέ να συμβεί. Το φαινόμενο έχει όνομα στα οικονομικά και είναι ο βασικός λόγος που ορισμένες βραδιές καταλήγουν σε τετραψήφια ποσά.
Ο ρυθμός μιας βραδιάς
Τα μαγαζιά αυτά έχουν προβλέψιμη καμπύλη και αξίζει να την ξέρετε, γιατί καθορίζει πόσο θα ξοδέψετε. Νωρίς, πριν τα μεσάνυχτα, η αίθουσα είναι σχεδόν άδεια και η πίεση προς τον κάθε πελάτη είναι μεγαλύτερη: λιγότεροι πελάτες, ίδιο προσωπικό, οπότε όλη η προσοχή πέφτει πάνω σας. Είναι η ώρα με τη μεγαλύτερη πιθανότητα να ξοδέψετε περισσότερα απ’ όσα σχεδιάζατε.
Ανάμεσα στη μία και στις τρεις το μαγαζί είναι γεμάτο και η δυναμική αντιστρέφεται: η προσοχή μοιράζεται, ο ρυθμός είναι πιο χαλαρός, και είναι ευκολότερο να καθίσει κάποιος με ένα ποτό χωρίς να δέχεται συνεχή πίεση. Μετά τις τρεις αρχίζει η φάση όπου το προσωπικό προσπαθεί να μεγιστοποιήσει ό,τι απέμεινε, και εκεί εμφανίζονται οι πιο επιθετικές προτάσεις της βραδιάς.
Αν πάτε για μία φορά και θέλετε να δείτε πώς είναι, η καλύτερη κατανομή είναι δύο ώρες γύρω από τα μεσάνυχτα, με ορισμένο ποσό και ορισμένη ώρα εξόδου. Οι βραδιές που τραβάνε ως το κλείσιμο είναι εκείνες που παράγουν τις ιστορίες με τα ποσά.
Ο μύθος της εξαίρεσης
Υπάρχει μια πεποίθηση που επιβιώνει παρά τα στοιχεία: ότι οι κανόνες ισχύουν γενικά αλλά μπορεί να καμφθούν για τον σωστό άνθρωπο, με τη σωστή κουβέντα ή το σωστό ποσό. Είναι η πιο ακριβή πεποίθηση που μπορεί να κουβαλήσει κανείς σε τέτοιο μαγαζί.
Η δουλειά της χορεύτριας εξαρτάται από το να είστε εσείς πεπεισμένος ότι η εξαίρεση είναι πιθανή, γιατί όσο το πιστεύετε συνεχίζετε να ξοδεύετε. Δεν χρειάζεται να ειπωθεί κάτι ψεύτικο· αρκεί να μην αναιρεθεί η εντύπωση. Η ασάφεια είναι το εργαλείο, και λειτουργεί ακριβώς επειδή ο πελάτης τη γεμίζει μόνος του με ό,τι θέλει να πιστέψει.
Η πρακτική συμβουλή είναι πεζή: αντιμετωπίστε το κλαμπ ως αυτό που είναι, δηλαδή έξοδο με θέαμα, βάλτε προϋπολογισμό, και αν αυτό που θέλετε είναι κάτι άλλο, κανονίστε το ξεχωριστά και από πριν. Οι δύο επιλογές δεν ανταγωνίζονται· απλώς δεν είναι η ίδια.
Ομαδικές έξοδοι
Οι παρέες, ιδίως σε γιορτές και εργένικα πάρτι, είναι η πιο κερδοφόρα πελατεία τέτοιων μαγαζιών και αντιμετωπίζονται ανάλογα. Η δυναμική της ομάδας κάνει τον καθένα να παραγγέλνει περισσότερο και να αντιδρά λιγότερο, ενώ ο λογαριασμός είναι ένας και κανείς δεν τον παρακολουθεί.
Δύο κανόνες περιορίζουν τη ζημιά. Πρώτος: ορίστε από την αρχή κοινό ταμείο με συγκεκριμένο ποσό αντί για ενιαίο λογαριασμό που θα μοιραστεί στο τέλος. Δεύτερος: αναθέστε σε ένα άτομο της παρέας, το πιο νηφάλιο, να ζητάει τον λογαριασμό κάθε μισή ώρα. Ακούγεται γελοίο και είναι η μόνη πρακτική που δουλεύει.
Η αριθμητική σε σύγκριση
Αξίζει να μπει κάτω η βραδιά με νούμερα. Είσοδος, τέσσερα ή πέντε ποτά σε τιμές μαγαζιού, δύο ποτά για την παρέα στο τραπέζι, ένας ή δύο ιδιωτικοί χοροί, ταξί προς και από. Πριν συμβεί οτιδήποτε πέρα από παράσταση και κουβέντα, το σύνολο βρίσκεται σε επίπεδο που ξαφνιάζει όποιον το κάνει πρώτη φορά.
Ένα προγραμματισμένο ραντεβού λειτουργεί με αντίστροφη λογική. Η ώρα ξεκινά από 120 με 150 ευρώ ανάλογα με το προφίλ, το ποσό είναι γνωστό πριν κλείσει το ραντεβού, δίνεται σε μετρητά στην αρχή, και δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ούτε ποτά, ούτε ελάχιστη κατανάλωση, ούτε χρέωση ανά τραγούδι.
Η σύγκριση δεν σημαίνει ότι το ένα υποκαθιστά το άλλο. Το κλαμπ προσφέρει έξοδο, θέαμα και ατμόσφαιρα παρέας· το ραντεβού προσφέρει ιδιωτικότητα και προβλεψιμότητα. Το λάθος δεν είναι να διαλέξει κανείς το ένα, είναι να πάει στο ένα περιμένοντας το άλλο.
Αν θέλετε και τα δύο σε μία βραδιά
Γίνεται και δουλεύει, αρκεί να είναι σε αυτή τη σειρά και με ξεκάθαρο διαχωρισμό. Το κλαμπ πρώτα, με ορισμένο προϋπολογισμό και ορισμένη ώρα αποχώρησης. Το ραντεβού μετά, κλεισμένο από νωρίτερα μέσα στη μέρα, στον χώρο σας.
Δύο πράγματα πρέπει να προσεχθούν. Το πρώτο είναι η ώρα: αν βγείτε από το μαγαζί στις δύο, οι διαθέσιμες επιλογές είναι ελάχιστες, ενώ ένα ραντεβού κλεισμένο από τις οκτώ το απόγευμα για τη μία τα ξημερώματα δεν έχει κανένα πρόβλημα. Το δεύτερο είναι το ποτό: μια κοπέλα που φτάνει και βρίσκει κάποιον σε κατάσταση όπου δεν μπορεί να συνεννοηθεί, φεύγει, και το ραντεβού θεωρείται ολοκληρωμένο. Είναι ο πιο ακριβός τρόπος να τελειώσει μια βραδιά και συμβαίνει αποκλειστικά σε αυτόν τον συνδυασμό.
Πρακτικά: κρατήστε ξεχωριστά και ανέγγιχτα τα μετρητά του ραντεβού, βάλτε όριο ώρας στο μαγαζί, και τηλεφωνήστε νωρίς το απόγευμα και όχι μετά τα μεσάνυχτα.
Πού βρίσκονται τέτοια μαγαζιά στην Αθήνα
Τα περισσότερα βρίσκονται σε άξονες που εξυπηρετούν αυτοκίνητο, γύρω από μεγάλες λεωφόρους και σε σημεία με εύκολη στάθμευση, όχι στο ιστορικό κέντρο. Είναι λογικό: η πελατεία τους έρχεται με αυτοκίνητο ή ταξί και μένει αρκετές ώρες.
Πρακτική συνέπεια για τον προγραμματισμό σας: υπολογίστε τη διαδρομή προς και από. Ένα μαγαζί σε βόρειο ή δυτικό άξονα σημαίνει σαράντα λεπτά επιστροφής προς το κέντρο ή τα νότια προάστια στις τρεις το πρωί. Αν έχετε ραντεβού μετά, αυτά τα σαράντα λεπτά είναι μέρος του χρονοδιαγράμματος και όχι λεπτομέρεια.
Συμπεριφορά που κάνει τη διαφορά
- Ρωτάτε τιμές πριν, όχι μετά. Καμία ερώτηση για χρήματα δεν είναι αγένεια εδώ.
- Λέτε καθαρά αν δεν θέλετε παρέα στο τραπέζι, μία φορά και ήρεμα.
- Δεν αγγίζετε. Ο κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις και επιβάλλεται από ανθρώπους που δεν διαπραγματεύονται.
- Δεν βγάζετε κινητό, ούτε για μια φωτογραφία της αίθουσας.
- Δεν ζητάτε προσωπικά στοιχεία, αριθμούς ή ραντεβού έξω από το μαγαζί.
- Πληρώνετε και φεύγετε χωρίς σκηνή, ακόμη κι αν διαφωνείτε με μέρος του λογαριασμού.
Καμία από αυτές τις συμπεριφορές δεν είναι θέμα ευγένειας για την ευγένεια. Καθεμία αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο σενάριο που καταλήγει είτε σε έξοδο με συνοδεία ασφαλείας είτε σε λογαριασμό με τριψήφια διαφορά από τον αναμενόμενο.
Συχνές ερωτήσεις
Γίνεται κάτι παραπάνω μέσα σε ένα στριπ κλαμπ;
Όχι. Το προϊόν είναι η παράσταση και το ποτό. Οι κανόνες επαφής επιβάλλονται από το προσωπικό και δεν αλλάζουν με χρήματα.
Πόσο κοστίζει ένας ιδιωτικός χορός;
Διαφέρει ανά μαγαζί και χρεώνεται είτε ανά τραγούδι είτε ανά χρονική μονάδα. Ρωτήστε ποιο από τα δύο ισχύει πριν σηκωθείτε από το τραπέζι.
Τι είναι η ελάχιστη κατανάλωση στα ιδιαίτερα δωμάτια;
Ένα ποσό που πληρώνετε ανεξάρτητα από τι θα παραγγείλετε. Είναι συνήθως πολύ υψηλότερο από ό,τι υποθέτει κανείς και πρέπει να ζητηθεί ρητά.
Πώς αποφεύγω τον φουσκωμένο λογαριασμό;
Τιμοκατάλογος πριν από την πρώτη παραγγελία, σαφής δήλωση αν δεν θέλετε παρέα στο τραπέζι, και λογαριασμός ενδιάμεσα ώστε να μην τον δείτε πρώτη φορά στο τέλος.
Μπορώ να κλείσω ραντεβού για μετά το μαγαζί;
Ναι, αρκεί να κλειστεί νωρίς μέσα στη μέρα και όχι μετά τα μεσάνυχτα, όταν οι επιλογές είναι ελάχιστες.
Τι γίνεται αν έχω πιει πολύ;
Αν δεν είναι δυνατή η συνεννόηση, το ραντεβού τερματίζεται και θεωρείται ολοκληρωμένο. Είναι ο ακριβότερος τρόπος να χαλάσει μια βραδιά.
Πόσο κοστίζει ένα ραντεβού σε σύγκριση;
Από 120 έως 150 ευρώ η ώρα ως αφετηρία, με το ακριβές ποσό σε κάθε προφίλ. Πληρώνεται σε μετρητά στην αρχή και δεν υπάρχουν πρόσθετες χρεώσεις.
Οι χορεύτριες παίρνουν μισθό;
Στα περισσότερα μαγαζιά όχι με τη συνηθισμένη έννοια. Το εισόδημά τους προέρχεται από φιλοδωρήματα, ιδιωτικούς χορούς και ποτά, και συχνά πληρώνουν οι ίδιες για τη βάρδια.
